Μία ενδιαφέρουσα ανάρτηση στο fb του πρώην Ειδικού Γραμματέα Υδάτων κ. Ανδρέα Ανδρεαδάκη

Μία ενδιαφέρουσα ανάρτηση στο fb έγινε από τον κ. Ανδρέα Ανδρεαδάκη, καθηγητή του ΕΜΠ και πρώην Ειδικό Γραμματέα Υδάτων στο ΥΠΕΧΩΔΕ. 

Ο Ανδρέας Ανδρεαδάκης κατά την διάρκεια της θητείας του έφερε σε πέρας την ουσιαστική εφαρμογή της Οδηγίας 60/2000/ΕΕ για τα νερά και την εκπόνηση και έγκριση για πρώτη φορά στην Ελλάδα Σχεδίων Διαχείρισης Υδάτων.

Την ανάρτησή του αυτή παραθέτουμε αυτούσια πιο κάτω, ενώ  τα σχόλια που ακολούθησαν και αφορούν στο θεσσαλικό πρόβλημα μπορείτε να βρείτε στον παρακάτω τον σχετικό σύνδεσμο :

https://www.facebook.com/andreas.andreadakes?__tn__=%2CdCH-R-R&eid=ARBG-Uon-O3cenQ92RweLhcCwIfWhUfNmcL-ttn-aCVEBPihdxoFXZR0XAvjdiz_ptZZ3iwRbvT88Hoy&hc_ref=ARR1uQeGxojFvq1-fkUowEs0gUxF625NEfKWPGowOV_1YhZmdnP_GLb60yTbPfNBE_8&fref=nf

 

«The Acheloos Saga

Η ιστορία του Αχελώου πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία. Σαν μια αφήγηση 40 τουλάχιστον ετών, που με ένα πλούτο δειγμάτων γραφής και προσεγγίσεων, θα βοηθήσει τους νέους να καταλάβουν πως και γιατί τους παραδίδουμε αυτό που λέγεται σύγχρονη Ελληνική πραγματικότητα. Και τι δεν θα βρει κανείς. Διάλογο κουφών, τοπικισμούς, μαξιμα-λισμούς, δογματισμούς (και περιβαλλοντικούς), αναξιο-πιστία, κομματισμό, ψηφοθηρία, ιδεοληψίες, περιφρόνηση θεσμών (εθνικών και κοινοτικών) και παντός είδους πονηριές (κατά κανόνα κουτοπονηριές) αλλά και τσαμπουκάδες και άλλα πολλά.

Με τέτοια προϊστορία πως είναι δυνατό να προωθηθεί μια ορθολογική και νηφάλια προσέγγιση ? Που π.χ. θα μπορούσε να συνοψίζεται στο ότι η, υπό προϋποθέσεις, μερική εκτροπή του Αχελώου (σε ποσότητες πολύ μικρότερες των αρχικά ατεκμηρίωτων μαξιμαλιστικών στόχων) και σύννομη και περιβαλλοντικά αποδεκτή και οικονομικά επιθυμητή θα μπορούσε να είναι. Φυσικά υπό αυστηρές προϋποθέσεις, όπως αυτές της μετάβασης σε μια βιώσιμη γεωργία, της ελαχιστοποίησης της σπατάλης νερού μέσω ορθών γεωργικών πρακτικών, της κατά προτεραιότητα ανάπτυξης ρεαλιστικών συμπληρωματικών έργων αξιοποίησης των υδατικών πόρων της Θεσσαλίας, της λήψης όλων των μέτρων προστασίας της ποιότητας του Πηνειού, αλλά και της σταδιακής ποσοτικής και ποιοτικής αποκατάστασης των υπογείων υδάτων. Γιατί φυσικά χωρίς τις προϋποθέσεις αυτές το έργο ούτε μπορεί ούτε πρέπει να δικαιολογηθεί.

Και εδώ βρίσκεται το πρόβλημα. Στο ότι σχεδόν κανείς δεν πιστεύει ότι υπάρχει περίπτωση να τηρηθούν οι προϋποθέσεις, τις οποίες οι περισσότεροι βλέπουν απλώς ως ένα ακόμα τέχνασμα-πονηριά για να αποσπαστεί το μεγάλο ναι. Και ίσως όχι αδικαιολόγητα. Υπάρχουν μεν τα Σχέδια Διαχείρισης που τα θέτουν όλα αυτά, αλλά τι ενδείξεις υπάρχουν ότι θα εφαρμοσθούν ? Υπάρχει μήπως από την Πολιτεία κάποιο σχέδιο βιώσιμης γεωργικής ανάπτυξης της περιοχής ? Υπάρχουν ενδείξεις ότι οι γεωργοί της Θεσσαλίας έχουν αρχίσει να σέβονται το νερό και να μη το σπαταλάνε ? Γίνεται ορθολογική διαχείριση του ταμιευτήρα Ταυρωπού-της γνωστής λίμνης Πλαστήρα-ή της Κάρλας ? Προστατεύεται ο υπόγειος υδροφορέας ? (η θλιβερή ιστορία της νιτρορύπανσης είναι χαρακτηριστική) Προωθούνται για χρηματοδότηση (ΕΣΠΑ) τα έργα μείωσης των διαρροών, σύγχρονων αρδευτικών δικτύων ή/και ανάπτυξης των υδατικών πόρων της περιοχής ? Ετοιμάζεται κάποια ορθολογική τιμολογιακή πολιτική ?

Εάν όλα αυτά δεν αρχίσουν να γίνονται και εάν δεν υπάρξει η εμπιστοσύνη ότι θα προωθηθούν και θα ολοκληρωθούν, το πάγωμα του έργου θα γίνει μόνιμο και καλά θα κάνει. Όχι γιατί θα κερδίσουμε τίποτα. Θα χάσουμε και σε όρους ανάπτυξης και περιβαλλοντικά (Πηνειός, υπόγεια νερά), για να μην αναφερθώ στα έρμα τα έργα της Μεσοχώρας και της Συκιάς, που σαν όμηροι πληρώνουν τη νύφη και στερούν αξιόλογες ποσότητες ήπιας μορφής ενέργειας. Κάποτε να καταλάβουμε ότι τα καουμποϊλίκια και οι ανεύθυνες κορώνες πληρώνονται.»

Πηγή: 
https://www.ypethe.gr