Η ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης του νερού στην Μεγάλη Βρετανία

Το πολυσυζητημένο (στην Ελλάδα και σε πολλές άλλες χώρες) θέμα της ιδιωτικοποίησης του νερού μας έχει απασχολήσει επανειλημμένα.

Με σχετική ανάρτησή της στο  fb, η κ. Όλγα Κοτσελίδου, δ/ντρια της ΕΔΕΥΑ, μας δίνει πολύ ενδιαφέρουσες και χρήσιμες  πληροφορίες για το νερό οικιακής χρήσης σε ορισμένες περιοχές της Μ. Βρετανίας.

Παραθέτουμε αυτούσιο το κείμενο της :

«Το ζήτημα της ιδιωτικοποίησης της διαχείρισης του νερού έχει απασχολήσει επανειλημμένα το δημόσιο διάλογο στη χώρα μας, ιδίως στις αρχές της οικονομικής και δημοσιονομικής κρίσης. Θυμόμαστε ίσως το δημοψήφισμα στη Θεσσαλονίκη το 2014 και την απόφαση του ΣτΕ που ουσιαστικά απαγόρευσε την ιδιωτικοποίηση των εταιρειών ύδρευσης της Αθήνας και Θεσσαλονίκης που ήταν στο ΤΑΙΠΕΔ (τώρα στην ΕΕΣΥΠ). Σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο είναι πολλά τα παραδείγματα της ανάκτησης από το δημόσιο (κυρίως τους Δήμους) της διαχείρισης του νερού από τους ιδιώτες λόγω προβληματικής διαχείρισης που μεταφράζεται σε κακή συντήρηση των υποδομών και των δικτύων, έλλειψη επενδύσεων και υψηλές τιμές. Στην Ευρώπη χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα του Παρισιού και του Βερολίνου όπου οι αντίστοιχοι Δήμοι ανέκτησαν τη διαχείριση του αστικού νερού από τους ιδιώτες.

Έχει ενδιαφέρον, όμως, να δούμε τι συμβαίνει στην Μ. Βρετανία που είναι η μοναδική χώρα της Ευρώπης όπου οι υπηρεσίες ύδρευσης ιδιωτικοποιήθηκαν πλήρως πριν από 30 περίπου χρόνια με το σκεπτικό ότι οι ιδιωτικοί φορείς θα παρέχουν πιο φθηνό νερό και θα λειτουργούν πιο αποτελεσματικά.. Για την ακρίβεια ιδιωτικοποιήθηκαν οι υπηρεσίες νερού όχι σε όλη την Μ. Βρετανία, αλλά στην Αγγλία και την Ουαλία.

Πρόσφατα δημοσιεύματα αναφέρονται σε προβλήματα στις υπηρεσίες που παρέχουν οι εταιρείες νερού που φαίνεται να είναι σοβαρά. Για παράδειγμα στο Ανατολικό Λονδίνο οι καταναλωτές ειδοποιήθηκαν από την Thames Water ότι λόγω μιας σοβαρής βλάβης (σπάσιμο αγωγού) δεν θα έχουν νερό για 24 ώρες. Και αυτό συμβαίνει σε εποχές πανδημίας που το νερό βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της υγειονομικής μάχης. Πανικός και επιδρομή σε εμφιαλωμένα νερά.

Αλλά, το παραπάνω δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Ανάλογα περιστατικά μικρότερης ή μεγαλύτερης βαρύτητας συνέβησαν και με άλλες εταιρείες νερού όπως η United Utilities, η Northumbrian Water, η Bristol Water και η Essex & Suffolk Water.

Στην Σκωτία από την άλλη λειτουργεί η Scottish Water. Η Scottish Water δεν έχει ιδιωτικοποιηθεί και τα κέρδη της προορίζονται για τη βελτίωση των υπηρεσιών που παρέχει στους πολίτες. Δεν είναι όλα ρόδινα, υπάρχουν φυσικά προβλήματα. Η Κυβέρνηση της Σκωτίας καθορίζει τις προτεραιότητές της εταιρείας, ενώ λειτουργεί μια Επιτροπή που είναι επιφορτισμένη με τη διατήρηση των τιμών νερού σε χαμηλά επίπεδα. Ο μέσος λογαριασμός νερού οικιακής χρήσης στη Σκωτία ήταν 363 £ το 2018/19 - 42 £ χαμηλότερος από τον μέσο όρο του λογαριασμού στην Αγγλία την ίδια χρονιά. Ανά νοικοκυριό, έχουν επενδύσει περίπου 282 £ ετησίως από το 2002, ποσοστό 35% μεγαλύτερο από τις αγγλικές εταιρείες νερού.

Από το 1989, οι λογαριασμοί νερού στην Αγγλία έχουν αυξηθεί κατά 40%.

Η απάντηση στο ερώτημα γιατί το νερό είναι πιο ακριβό στην Αγγλία από την Σκωτία είναι το κέρδος. Οι αγγλικές εταιρείες νερού πληρώνουν από το 1989 κατά μέσο όρο πάνω από 2 δισεκατομμύρια λίρες ετησίως στους μετόχους τους.

Αλλά, οι διακοπές του νερού δεν είναι η μόνη ένδειξη ενός συστήματος που δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε. Πρόσφατα, η Υπηρεσία Περιβάλλοντος καταδίκασε τις αγγλικές εταιρείες υδάτων για τα επίπεδα περιβαλλοντικής ρύπανσης το 2019. Αυτό ήρθε λίγο μετά την είδηση ότι όλοι οι ποταμοί της Αγγλίας δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν στις δοκιμές ποιότητας για ρύπανση. Το 2017 επιβλήθηκε στην Thames Water πρόστιμο 20 εκατομμυρίων λιρών για ρύπανση του Τάμεση από ανεπεξέργαστα λύματα που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο πτηνών και ψαριών.

Φαίνεται ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο Βασίλειο της …Δανιμαρκίας ! Γι΄αυτό όλο και πληθαίνουν οι φωνές για επιστροφή στη δημόσια ή δημοτική διαχείριση του νερού.

Πηγή : Tribunemag.co.uk..»

 

Πηγή: 
https://www.ypethe.gr