Θεσσαλικά Έργα Αξιοποίησης Νερού

 

Ως Θεσσαλικά έργα αξιοποίησης υδατικών πόρων περιγράφονται όλα τα κατασκευασμένα και υπό κατασκευή έργα, που αξιοποιούν υδατικούς πόρους μέσα στα γεωγραφικά όρια της Θεσσαλίας, δηλαδή τόσο αυτά που βρίσκονται στο Υδατικό Διαμέρισμα Θεσσαλίας (GR 08), όσο και αυτά που βρίσκονται στην γειτονική ΛΑΠ του Αχελώου (GR15).

Τα Σχέδια Διαχείρισης (Σ.Δ.) εξετάζουν χωριστά τo υδατικό διαμέρισμα Θεσσαλίας (ΛΑΠ Πηνειού & Αλμυρού-Πηλίου) και την ΛΑΠ Αχελώου που είναι όμορες περιοχές και συνυπάρχουν στην ενιαία Διοικητική Περιφέρεια της Θεσσαλίας. Η λεκάνη απορροής του Αχελώου, στο δυτικό τμήμα της Περιφέρειας Θεσσαλίας, πλούσια σε νερά και με σημαντικά υψόμετρα (κατάλληλα για υδατοπτώσεις και παραγωγή ενέργειας), επιλέχθηκε από την (νεοϊδρυθείσα τότε) ΔΕΗ (δεκαετία 50, 60, 70) ως κατάλληλη για την ανάπτυξη ΥΗ Έργων. Ήδη  από το 1960 κατασκευάσθηκε και λειτουργεί ο ΥΗΣ Ν. Πλαστήρα, του οποίου ο ταμιευτήρας βρίσκεται στη λεκάνη Αχελώου (παραπόταμος Ταυρωπός/Μέγδοβας) ενώ η υδροηλεκτρική ενέργεια παράγεται πάνω από την Καρδίτσα στη λεκάνη Πηνειού και στη συνέχεια τα νερά διοχετεύονται για ύδρευση και άρδευση. Κατά τη δεκαετία του 80 άρχισε η κατασκευή από το ΥΠΕΧΩΔΕ των δύο επόμενων έργων (Μεσοχώρα και Συκιά) (δες επόμενα).

Αντίθετα, για την Ανατολική πλευρά, τα Σ.Δ. σημειώνουν: 

«Στο Υδατικό Διαμέρισμα Θεσσαλίας καταγράφεται έλλειμμα στο ισοζύγιο προσφοράς και ζήτησης νερού, λαμβάνοντας υπόψη όχι μόνο την ανθρωπογενή ζήτηση, αλλά και τις ανάγκες αποκατάστασης των υπόγειων και επιφανειακών Υδάτινων Σωμάτων που έχουν παραπάνω από 3 δεκαετίες υπερεκμεταλλευθεί». Ουσιαστικά τα Σχέδια Διαχείρισης αποδεικνύουν αυτό που όλοι γνωρίζουμε, ότι δηλαδή οι  διαθέσιμοι υδατικοί πόροι στην ευρύτερη λεκάνη του Πηνειού, αδυνατούν να καλύψουν τις απαιτήσεις της ζήτησης (αρδεύσεις κλπ) με αποτέλεσμα να επικρατεί καθεστώς υπεραντλήσεων και υπερεκμετάλλευσης των υπόγειων υδάτων ενώ παράλληλα σημαντικό ποσοστό των αρδευόμενων εκτάσεων εγκαταλείπονται και μετατρέπονται σε ξηρικές εκτάσεις. Για την επίτευξη των στόχων της Οδηγίας, δηλαδή την επίτευξη «καλής οικολογικής κατάστασης» των υδάτων του Υ.Δ. της Θεσσαλίας, τα Σχέδια Διαχείρισης προτείνουν  «το έλλειμμα στη διαχειριστική λεκάνη του Πηνειού, να αντιμετωπιστεί με πρόσθετα συμπληρωματικά μέτρα». Ουσιαστικά τα Σχέδια Διαχείρισης επιβεβαιώνουν ότι η Γεωργία στη Θεσσαλία στηρίζεται σε ένα μεγάλο βαθμό στους τεράστιους όγκους υπεραντλήσεως από τους υπόγειους υδροφορείς και τον Πηνειό, επιδεινώνοντας διαρκώς την οικολογική ισορροπία των βασικών υδάτινων συστημάτων της περιοχής μας και υποβαθμίζοντας τη ζωή μας.  Το έγκλημα αυτό ίσως δεν έχει επαρκώς συνειδητοποιηθεί και σε κάθε περίπτωση οι αντιδράσεις μας είναι διστακτικές και αναποτελεσματικές.

Περισσότερες πληροφορίες για τα Θεσσαλικά έργα

Πρόγραμμα Ανάπτυξης Υπόγειων Υδάτων Θεσσαλίας (ΠΑΥΥΘ)

Το 1972 με χρηματοδότηση 25.000.000 δολλαρίων από την Διεθνή Τράπεζα Επενδύσεων, ξεκίνησε το έργο αξιοποίησης  υπόγειων υδροφορέων της Θεσσαλίας με τίτλο «Πρόγραμμα Ανάπτυξης Υπόγειων Υδάτων Θεσσαλίας», γνωστό και ως ΠΑΥΥΘ. Την υδρογεωλογική μελέτη του έργου εκπόνησε ο Γαλλικός οίκος Sogreah, ο οποίος ήταν και ο τεχνικός σύμβουλος, ενώ την υλοποίηση του έργου ανέλαβε  η Υπηρεσία Εγγείων Βελτιώσεων του Υπουργείου Γεωργίας.

Φωτογραφίες Θεσσαλικών Έργων

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα καθήκοντα της πολύχρονης υπηρεσιακής μου θητείας στην Υπηρεσία Εγγείων Βελτιώσεων (ΥΕΒ), ήταν και οι επισκέψεις στον τόπο των διάφορων έργων (για τα οποία είχαμε την ευθύνη της επίβλεψης κατασκευής, λειτουργίας, παράδοσης κ.α).

Περισσότερες Πληροφορίες : Φράγμα Συκιάς

Το έργο κατασκευάζεται επί του ποταμού Αχελώου στο σημείο συμβολής του με τον ποταμό Κουμπουργιανίτικο, στα όρια των νομών Καρδίτσας και Άρτας και ξεκίνησε το 1996 με εργολαβία που ανατέθηκε στη μειοδότρια κοινοπραξία «ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ – ΑΤΕΜΚΕ – ΑΤΤΙΚΑΤ – ΑΒΑΞ» για ποσό 18.912.421.415 δρχ. και υπογράφηκε την 19.8.1996. Η εργολαβία διαλύθηκε τον Απρίλιο του 2001. Έχουν γίνει εργασίες ύψους 185 εκατομ.

Σελίδες